Zie je jezelf eerder als iemand die minderwaardig is, dan zul jij je dus eerder aangetrokken voelen tot iemand die dat beeld bevestigt. Daarbij komt dat als je zelfverzekerd bent je eerder zult vallen op iemand die qua persoonlijkheid, intelligentie en achtergrond veel op je lijkt. Als je echter het idee hebt dat je het minder goed met jezelf getroffen hebt, dan zul je eerder op zoek gaan naar je regelrechte tegenpool, naar iemand die je op de een of andere manier aanvult. Soort zoekt soort of opposites attract. Dat zijn de twee theorieën die in zwang zijn wat betreft partnerkeuze. Ofwel we vallen op iemand die op ons lijkt. Ik noem dat homogamie. Ofwel we zijn heterogaam en dan worden we juist door tegenstellingen aangetrokken. Heterogamie en homogamie: Twee fantastische termen die ongetwijfeld nog niet bestaan, maar eigenlijk wel zouden moeten bestaan. Zo bezien bestaat een verkeerde partner eigenlijk niet, want iedere partner is de partner die op dat moment de juiste voor je is. Je hebt hem immers zelf geselecteerd, iemand die op dat moment bij je past. Maar goed, verschillen zorgen ervoor dat jij je nooit hoeft te vervelen en altijd kunt blijven verbazen over zijn of haar andersoortigheid. Het voordeel van overeenkomsten is echter dat het de kans op een gouden bruiloft vergroot. Het is grappig wanneer jullie voor een andere voetbalclub opveren, maar handiger wanneer jullie het over bepaalde essentiële zaken zoals trouw, trouwen en kinderen toch wel eens zijn. Ook blijkt dat enige gelijkheid in opleidingsniveau, functie en achtergrond bijdragen aan langdurig huwelijksgeluk. En dat hoeft alleszins saai te zijn. Je kunt elkaar altijd blijvend blijven verrassen. Dat is een keuze. Het verrassingseffect pepert de relatie en houdt het elke keer weer spannend. Dat is alleen een hele andere spanning, dan wanneer je op ronduit foute types valt. Hierover meer in "foute mannen".